گفته مىشود : خداوند خود اولاد او را كه هفت پسر و هفت دختر بودند زنده نمود و نظير و برابر آنها را نيز به او عطا كرد و حتى شتران و گوسفندان و همهء حَشَم او را زنده كرد و معادل و نظير آنها را نيز بر آنها افزود . و رحمة من عندنا يعنى اين‌ها همه براى اين بود تا رحمت و تفضّلى بر او كرده باشيم و تذكر و تنبّهى باشد براى پرستش‌كنندگان صابر . وَإِسْماعِيلَ وَإِدْرِيسَ وَذَا الْكِفْلِ كُلٌّ مِنَ الصَّابِرِينَ « 85 » وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِى رَحْمَتِنَا إِنَّهُم مِنَ الصَّالِحِينَ « 86 » وَذَا النُّونِ إذْ ذَهَبَ مُغَاضِباً فَظَنَّ أَن لَن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِى الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ « 87 » فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذلِكَ نُنْجِى الْمُؤْمِنِينَ « 88 » لغت و اعراب : و ذا النون به‌تقدير « اذكر » . نون : ماهى و كثرت استعمال در ماهى بزرگ يعنى نهنگ دارد . قَدَرَ على عياله - از باب ضَرَب - : تنگ گرفت بر آنها . تفسير : وَإِسْماعِيلَ وَإِدْرِيسَ وَذَا الْكِفْلِ كُلٌّ مِنَ الصَّابِرِينَ وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِى رَحْمَتِنَا إِنَّهُم مِنَ الصَّالِحِينَ يعنى : و به ياد آور اسماعيل و ادريس و ذوالكِفل را كه يكايك آنها از صابران و شكيبايان بودند . يعنى صبر بر تحمل بار نبوت و رسالت و اجراى احكام شريعت خود در نفس خويش و پياده كردن آن در جامعهء خويش و تحمل آزار و بليّات از امت خويش داشتند .